8 ოქტომბრის გაკვეთილები პოლიტიკოსებისთვის და ჩვენთვის.

8 ოქტომბრის არჩევნებმა ქართული დემოკრატია კიდევ უფრო განავითარა. ტრადიციული პარტიების დამარცხებამ და არა ლიბერალური ჯგუფების გაძლიერებამ ცხარე დისკუსია გამოიწვია. ზოგმა ეს პოლიტიკური აპათიის, ზოგმა ანტიდემოკრატიული ტენდენციის გაძლიერებით, ზოგიერთმა კი ფულის პოლიტიკაზე გამარჯვებით ახსნა. ვფიქრობ, პოლიტიკურ პარტიებთან და ამომრჩევლებთან ერთად მნიშვნელოვანი დასკვნები ჩვენც, დემოკრატიული განვითარების და პარტიების მხარდაჭერის სფეროში მომუშავე ორგანიზაციებმა გამოვიტანეთ.

  1. პოპულარობა არ ნიშნავს საარჩევნო ხმებს. პოპულარობა მნიშვნელოვანი, მაგრამ არა გადამწყვეტი ფაქტორია საარჩევნო შეჯიბრში. დავით უსუფაშვილის და ირაკლი ალასანიას წარუმატებელი არჩევნები ამის ნათელი დადასტურებაა. შეიძლება მუდმივად ჩანდე ტელეეკრანზე და გეკავოს მნიშვნელოვანი თანამდებობა, მაგრამ ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ პოპულარობა უპირობოდ საარჩევნო ხმებად გარდაიქმნება. გაცილებით ადვილია „პოპულარობის ხაფანგში“ გაება და იფიქრო, რომ პოპულარობა გამარჯვებას მოგიტანს, ვიდრე გააცნობიერო, რომ ჟურნალისტებსა და მედიას ამომრჩევლისაგან განსხვავებული ინტერესები და მოტივები ამოძრავებთ.
  1. ორგანიზაციული ძლიერება გადამწყვეტია. არჩევნებზე გადამწყვეტ როლს პარტიების ორგანიზაციული შესაძლებლობები და პარტიის ფასეულობების მიმართ მისი წევრების და მხარდამჭერების ერთგულება ასრულებს. ამისათვის საჭიროა რეალური ინვესტიცია პარტიის მართვაში, შიდა დემოკრატიის განვითარებაში, კომუნიკაციის ახალი ფორმებისა და კულტურის დანერგვაში, გადაწყვეტილებების მიღების გამჭვირვალობის ზრდასა და პროგრამული შესაძლებლობების გაუმჯობესებაში. ეს ყველაფერი ორგანიზაციებს „სპორტულ“ ფორმაში ამყოფებს, ერთგული და მიტმასნილი წევრებისა და მხარდამჭერების ფილტრაციას უწყობს ხელს და ჯანმრთელ პარტიულ ორგანიზმს აყალიბებს. ყველაფერი ერთად კი მათ საარჩევნო მარათონის დასკვნითი ეტაპის მაღალი სიჩქარით გარბენაში ეხმარება.
  1. საერთაშორისო მოკავშირეების რჩევები არ არის ფორმალიზმი და რეალურად სასარგებლოა. წლების განმავლობაში პოლიტიკური პარტიების განვითარებაზე მომუშავე არაერთი ორგანიზაცია პოლიტიკურ პარტიებს სწორედ ზემოთ ხსენებული შესაძლებლობების განვითარებაში ეხმარება. ხშირად კი, პარტიების მიერ ისეთ პროგრამებში მონაწილეობა, რომლებიც გენდერული თანასწორობის, შიდა დემოკრატიის, გამჭვირვალობის, პროგრამული კომპენტენციების ზრდისკენაა მიმართული, ერთგვარი „პროტოკოლური ეთიკის“ ნაწილი უფრო იყო, ვიდრე რეალური და ეფექტიანი შრომა. მრავალი პოლიტიკური პარტიისთვის ხშირად ის უფრო მნიშვნელოვანი იყო, თუ რომელ კურორტზე გაიმართებოდა ესა თუ ის შეხვედრა, ვიდრე ის, თუ რა იქნებოდა მისი შინაარსი ან რამდენი პოტენციური ამომრჩეველისთვის მოახერხებდნენ ხელის ჩამორთმევას. ამ სინამდვილეს დონორებმაც უნდა გავუსწოროთ თვალი და როგორც დემოკრატიულმა პარტიებმა, ისე მათმა მხარდამჭერმა ინსტიტუტებმა აუცილებლად უნდა გადავხედოთ და შეცვალოთ მოქმედების მეთოდები და თანამშრომლობის პირობები.
  1. სამოქალაქო საზოგადოება დიდი და მრავალფეროვანია. უფრო სწორად, სამოქალაქო საზოგადოება და არასამთავრობო სექტორი უფრო დიდი და მრავალფეროვანია, ვიდრე ეს ხშირად წარმოგვიდგენია; იმაზე კომპლექსურია, ვიდრე მხოლოდ დონორთა კომფორტის ზონაში მოქმედი პარტნიორები, რომლებიც პროგრამულ ენაზეც ადვილად საუბრობენ და ანგარიშებსაც კარგად წერენ. როდესაც ანტიდემოკრატიული ჯგუფების გაძლიერებაზე ვდარდობთ, ისიც უნდა ვაღიაროთ, რომ ისინი იმ გარემოსა და ვაკუუმში ამოიზარდნენ, რომელში მუშაობაც ბევრს უხერხულობას უქმნიდა. არსებობენ ჯგუფები, რომლებიც უნდობლობით უყურებენ თანამედროვე ლიბერალურ დემოკრატიას. ბუნებრივი სირთულეების მიუხედავად, საჭიროა მათი მეტად ჩართვა თანამშრომლობის პროგრამებში და არა მათი გამიჯვნა.
  1. და ბოლოს: არჩევნები არ არის სპრინტი, არჩევნები მარათონია. ბევრმა პარტიამ წინასაარჩევნო მზადება არჩევნების თარიღთან საკმაოდ ახლოს დაიწყო. ეს ბევრმა მიზეზმა განაპირობა და ახლა მათზე საუბარი მნიშვნელობას მოკლებულია. იმის იმედი, რომ არჩევნების შემდეგ ცნობილი პარტიული ლიდერები მოახერხებდნენ ამომრჩევლების იერიშით აღებას, არ გამართლდა. ბარიერი მხოლოდ იმ პარტიებმა გადალახეს, რომლებიც უფრო მჭიდროდ და რეგულარულად მუშაობდნენ ამომრჩევლებთან. ამიტომაც პარტიებმა, რომელთაც სურვილი აქვთ შემდეგი მარათონი ბოლომდე ირბინონ, დღეიდანვე უნდა დაიწყონ ახალ საწვრთნელ პროგრამაზე მუშაობა და ეს ახალ მწვრთნელებთან ერთად უნდა გააკეთონ.

ამიტომაც, რაც უნდა მტკივნეული იყოს, მართებულია, რომ პოლიტიკას ტოვებენ ის ლიდერები, რომლებმაც გარბენი ბოლომდე ვერ მიიყვანეს. მათი წასვლის გარეშე განახლება ვერ მოხდება. განახლების გარეშე კი ქართული პოლიტიკა იმედგაცრუების პოლიგონად დარჩება, რომლის აფეთქებაც ერთ გარდაუვალ დღეს ყველა დემოკრატს: ლიბერალს, ლეიბორისტს, სოციალ-დემოკრატს, ქრისტიან-დემოკრატს თუ კონსერვატორს ერთნაირად დაგვანგრევს.

 

 

 

 

გაიღე გული თბილისისათვის! #დღემანქანისგარეშე #22სექტემბერი

14183877_530365230485894_812456697363357734_n

მითხარით, ბოლოს როდის ნახეთ თბილისის ქუჩაში ხელიხელ ჩაკიდებული, მშვიდად მოსეირნე მოხუცი წყვილი? როდის გაისეირნეთ ქალაქში გაზაფხულის სუფთა ჰაერის ჩასასუნთქად ან შემოდგომის ფოთლების შესათვალიერებლად? როდის გაუშვით ბავშვები ეზოში ისე, რომ არ შეგშინებიათ გარშემო უწესრიგოდ მოსიარულე მანქანების? მე პირადად ძალიან დიდი ხანია ასეთი რამ აღარ მინახავს და არც განმიცდია.

თბილისი თანდათან მკვლელ ქალაქად იქცა, სადაც სუნთქვა და გადაადგილება სიცოცხლისთვის სახიფათოა. ჰაერის დაბინძურებისა და ქაოტური საავტომობილო მოძრაობის გამო თბილისი აპოკალიფსის შემდგომ ქალაქს დაემსგავსა, რომელშიც აღარავინ სეირნობს. ჩვენ მხოლოდ იმას ვცდილობთ, რომ მას უკანასკნელი სასიცოცხლო ენერგია წავართვათ და შემდეგ დავივიწყოთ მანამ, სანამ ფულისა და ძალაუფლების განახლებული სურვილი არ დაგვძლევს. ხმაური, მახინჯი მშენებლობები, ქაოტური საგზაო მოძრაობა, დანაგვიანებული ქუჩები თუ გაუმართავი ინფრასტრუქტურა მხოლოდ ეკონომიკური ჩამორჩენის და უფულობის შედეგი არაა. ეს ყველაფერი იმის ბრალია, რომ დიდი ხანია ეს ქალაქი აღარ გვიყვარს. Facebook-ზე შექმნილ ჯგუფს სწორედ ამიტომ სახელად ტერენტი გრანელის ლექსის სათაური „გული თბილისისათვის“  შევურჩიეთ. ამით გვინდოდა გვეთქვა, რომ გულისა და სიყვარულის გარეშე ქალაქში სასიკეთოდ ვერაფერს შევცვლით.

ჩვენი პირველი ინიციატივა გახლავთ #დღემანქანისგარეშე.  მოგიწოდებთ, ერთი დღით მაინც დატოვოთ მანქანები სახლებში და იაროთ ფეხით ან საზოგადოებრივი ტრანსპორტით.

თბილისში უმანქანო მსოფლიო დღის აღნიშვნით რამდენიმე მიზნის მიღწევა გვსურს:

  • მეტმა ადამიანმა გაიგოს ამ დღის არსებობის შესახებ და მეტად დაფიქრდნენ ქალაქის დღევანდელ მდგომარეობაზე;
  • ხელი შევუწყოთ დისკუსიის წამოწყებას ქალაქის მოწყობის და მისი განვითარების შესახებ;
  • ვაჩვენოთ ადამიანებს, თუ როგორი კარგია ქალაქი ხმაურის, გამონაბოლქვის და საცობების გარეშე.

მიხარია, რომ ამ ინიციატივას მხარი უკვე დაუჭირეს არასამთავრობო ორგანიზაციებმა, საგანმანათლებლო დაწესებულებებმა, რამდენიმე პოლიტიკოსმა და, რაც მთავარია თბილისელებმა. დარწმუნებული ვარ, მომავალ წელს აღარავის გაუკვირდება ამ დღის აღნიშვნა და ჩვენც სწორედ ეს გვსურდა – შეგვექმნა საზოგადოებრივი განწყობა მეტის მოთხოვნისთვის და პოლიტიკური ტენდენცია მეტის გასაკეთებლად. იმის იმედიც მინდა მქონდეს, რომ მომავალ წელს ქალაქის ხელმძღვანელობა 22 სექტემბერს გაქანებულ მატარებელს კი აღარ დაედევნება, არამედ თავად გახდება მისი ლოკომოტივი.

ის ცვლილებები, რაც თბილისს სჭირდება, სამ რამეს ეფუძნება: პოლიტიკური გამბედაობა, ქალაქის მომავლის ხედვა და სიყვარული. მსგავსი დღეების ორგანიზება და აღნიშვნა კი ცვლილებებისთვის პოლიტიკურ ნებას ქმნის და საჭირო ნაბიჯების გადასადგმელად გვამხნევებს. ქალაქის განვითარების სწორი პოლიტიკის წარმართვა მოქალაქეთა თანამშრომლობის გარეშე არ გამოვა. და ბოლოს, ვერაფერს შეძლებ, თუკი ქალაქი არ გიყვარს.

მინდა ყველას მოგიწოდოთ, რომ 22 სექტემბერს შემოგვიერთდეთ. თუკი საზოგადოებრივი ტრანსპორტით გადაადგილებისას ან ფეხით სიარულისას კიდევ უფრო გაბრაზდით და შეშფოთდით ქაოსის, ხმაურისა და გამონაბოლქვის გამო, ეს ნიშნავს, რომ კიდევ უფრო მეტ ადამიანს გაუჩნდა სურვილი უკეთეს ქალაქში იცხოვროს.

მოდით, ქალაქისა და მოქალაქის ხელახალი დაახლოებისკენ მიმავალი პირველი და მარტივი ნაბიჯი ჩვენ, თბილისელებმა გადავდგათ და 22 სექტემბერს დავტოვოთ მანქანები სახლში. ასე მოვიქცეთ.

 

 

 

ვინ ატირებს ბავშვებს?

დღეს, 17 მაისს, როდესაც საერთაშორისო თანამეგობრობა ჰომოფობიასა და ტრანსფობიასთან ბრძოლის დღეს აღნიშნავს, ჩვენს ქვეყანაში პოლიციელმა დაკავებული LGBT აქტივისტი ანთებული სანთლებისა და ხატების ფონზე დაკითხა. „ოჯახური სიწმინდის“ დასაცავად გამართულ კონფერენციაზე, რომლის ერთ-ერთი მთავარი მიზანი ლიბერალური ფასეულობების დემონიზაცია იყო, ასეთი რამ თქვა ამ მოძრაობის ერთ-ერთმა ქართველმა ლიდერმა: „არ მოსულა ქვეყანაზე იდეოლოგია, რომელმაც ატირა ამდენი ბავშვი.“ არ გამკვირვებია ამის მოსმენა, რადგან ლიბერალური ფასეულობები, რომელიც სინამდვილეში თანამედროვე ევროპული დემოკრატიული მოძრაობების საერთო სამოქმედო ველს წარმოადგენს, ნამდვილად ემუქრება იმათ ძალაუფლებას, ვინც საკუთარ წარმატებას ღარიბი და დაუცველი ხალხის ირაციონალურ შიშებზე აშენებს. ასეთი გამოსვლები ზუსტი ასლია რუსეთის პრეზიდენტის თანამედროვე ანტი-დასავლური და ანტი-დემოკრატიული გზავნილებისა.

სწორედ ასეთი, დიდწილად რეაქციული იდეებით შეპყრობილი ლიდერები მიუძღვიან  ადამიანთა იმ მასებს, რომლებიც განსაკუთრებით მოწყვლადი ხდებიან ხოლმე ეკონომიკური სტაგნაციის და პოლიტიკური აპათიის პერიოდში. ასეთი პერიოდი კი სწორედ ახლაა საქართველოში. ეს ლიდერები ადვილად მანიპულირებენ წესრიგისა და სიცხადის წარსული აჩრდილებითა და სიმბოლოებით: იქნება ეს „დიდი ოჯახი,“ “სტაბილურობა“ „ეროვნული ტრადიციები“ თუ სხვა. მაგრამ ამ ლიდერებს, რომლებიც წარსულ ავტორიტარულ ტრადიციებს ეყრდნობიან და გლობალიზაციისა თუ „ვესტერნიზაციის“ შიშით რაზმავენ მხარდამჭერთა არმიებს, არ გააჩნიათ ქვეყანაში არსებული პრობლემების გადაიჭრის პოზიტიური ხედვა. მათ შეიძლება შეაფერხონ ან სულაც უკუაგდონ დემოკრატიული პროცესები და ცვლილები, მაგრამ თავად არასოდეს გააჩნიათ საქმის გაკეთების რეალური გეგმა. მათ სძულთ დასავლეთში შექმნილი დემოკრატია, მაგრამ მისი განადგურების გარდა სხვა იდეა არ ამოძრავებთ. ამით ისინი  ჯიჰადისტური მოძრაობების ლიდერებს მაგონებენ, რომლებიც მსგავსი არგუმენტებით ებრძვიან ადამიანის უფლებებს.

მაგრამ თუკი ქვეყანა შეძლებს წარმატებით განხორციელოს ეკონომიკური რეფორმები და ხორცი შეასხას ევროკავშირთან ასოცირების დღის წესრიგს, ამ ლიდერების ვრცელი მონოლოგები ისტორიას ჩაბარდება. ამას ისინიც კარგად ხვდებიან და სწორედ ამიტომაც არის მათი სამიზნე ის იდეები და მოძრაობები, რომლებიც რაციონალურ აზრსა და პროგრესულ ხედვას ეფუძნებიან.

დემოკრატიული არასამთავრობო ორგანიზაციებისა და პოლიტიკური პარტიებისთვის კი სამოქმედო გეგმა მონიშნულია. თუკი ისინი მოახერხებენ ერთმანეთთან პაექრობას პოზიტიური პოლიტიკური იდეების გარშემო და დემოკრატიული დღის წესრიგის განვრცობას, გარე შემოტევებსაც უფრო და უფრო ადვილად გაუმკლავდებიან. სინამდვილეში ადამიანებს ის უფრო აინტერესებთ, თუ როგორ სკოლაში ივლის მისი შვილი და არა ის, თუ როგორ უტევს დემოკრატიის მხეცი ქართულ იდენტობას.

ხოლო ის, რომ ლიბერალიზმმა ყველაზე მეტი ბავშვი ატირა, რა თქმა უნდა უტიფარი ტყუილია. სინამდვილეში ყველაზე მეტი ბავშვი ატირა:

ფაშიზმმა და კომუნიზმმა,

ჰიტლერმა და სტალინმა,

ომმა და დიქტატურამ,

სიბნელემ და სიღარიბემ,

სიცივემ და შიმშილმა,

და ტერორიზმმა, ღმერთის სახელით.

რატომ დავრბივარ

999853_10201556465771660_649624710_n

დღემდე მახსოვს ბავშვობის ერთი დილა, როდესაც უთენია, თბილ საბანში გახვეულს სახეზე ცივმა წყალმა გადამიარა. მამაჩემის რჩევით და შეგონებით, სკოლაში შესვლისთანავე დავკავდი სპორტით  და შიგადაშიგ მისგან ცივი წყლის გადასხმაც არ მცდებოდა, რადგან ხანდახან სიზარმაცზე მძლევდა და რბილ ბალიშს შევაფარებდი ხოლმე თავს. ის დილა და ცივი შხაპი999853_10201556465771660_649624710_n ჩემთვის ერთგვარი სტარტის სიმბოლოა.

დღემდე, დილით ადრე, როდესაც სარბენად გავდივარ ხოლმე, ხშირად მიძებნია სახლში დარჩენის მიზეზი, განსაკუთრებით ზამთარში, როცა დილით ჯერ კიდევ ბნელა და ძალიან ცივა. მაგრამ წინა დღის დაღლილობის თუ ცუდი ამინდის მიუხედავად, არასოდეს მინანია ჩამეცვა სარბენი ფორმა და გარეთ გავსულიყავი. 7 მიზეზს გეტყვით, თუ რატომ ვაკეთებ ამას. ვინ იცის, იქნებ თქვენც მოგინდეთ და სცადოთ.

  1. შინაგანი ემიგრაცია: ყველას გვჭირდება საკუთარ თავთან და სხეულთან მარტო დარჩენა. სირბილი ჩემთვის შინაგანი ბალანსის შენარჩუნების ერთ-ერთი საუკეთესო შესაძლებლობაა.
  2. რა შემიძლია? რამდენიმე წლის წინ ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ნახევარმარათონის (21 კილომეტრი და 0975 მეტრი) სირბილი შემეძლო. სულ რამდენიმე თვის წინ კი იმას ვერ წარმოვიდგენდი, ასეთი ტემპებით თუ შევძლებდი სირბილს. იმის მიღწევა, რაც ადრე დაუძლეველი მეგონა, დიდი სტიმულია.
  3. საქმის კარგად კეთება: დღე, როდესაც ადრე დილით მოკლე გარბენას მაინც ვასწრებ, უკეთესია, ვიდრე დღე, როდესაც გამოძინებული მივდივარ სამსახურში. სამუშაო კვირა, რომელსაც სირბილით ვიწყებ, უფრო ნაყოფიერია, ვიდრე კვირა ამის გარეშე. ბევრად შემოქმედებითი, მობილიზებული და კონცენტირებული სწორედ იმ დღეებში ვარ, როდესაც  დილით ადრე გარეთ გასვლას და ცოტა გარბენას მაინც ვახერხებ.
  4. მეტი საქმის კეთება: სირბილი ძლიერი სტიმულია მეტი და უკეთესი მუშობისთვის. ალბათ ბევრი ფიქრობს, რომ დილით სირბილის მერე დაღლილობა მუშაობაში ხელს გიშლის. სინამდვილეში პირიქით არის. რაც მეტად დაღლილი ვარ საქმისგან, მით უფრო მჭირდება სირბილი. რაც უფრო მეტს ვვარჯიშობ, უკეთ ვახერხებ ხანგრძლივი სამუშაო დღეების და ბევრი მოგზაურობის გაძლებას.
  5. კავშირები: სირბილი იმდენად უნივერსალური სპორტია, რომ ნებისმიერ ქვეყანასა და ინდუსტრიაში იპოვი ადამიანებს, რომლებიც შენსავით ვარჯიშობენ. სირბილი მჭიდრო საქმიანი კავშირების დამყარების და უცხო გარემოში სოციალიზაციის კარგი საშუალებაა.
  6. დრო და ადაპტაცია: სპორტის სახეობათა უმეტესობას მეტი რესურსი სჭირდება – დრო, აღჭურვილობა, მოედანი, რაც ყოველთვის და ყველგან ხელმისაწვდომი არ არის. სირბილი კი ბევრს არაფერს მოითხოვს, ის ყველგან და ნებისმიერ ამინდში შეიძლება. თანაც მოგზაურობისას დაღლილობის, “ჯეთლეგის” აცილების თუ დროის ახალ სარტყელთან სწრაფი ადაპტაციის საუკეთესო შესაძლებლობაა.
  7. სამყაროსთან კავშირი: სირბილი დილით ადრე მიყვარს, სხვა დრო თითქმის არც მაქვს. როდესაც სარბენად გავდივარ, ჯერ კიდევ ბნელა. დისტანციის რომელიღაც კილომეტრზე, ერთ დიდებულ წამს ახალი დღის დაბადების თვითმხილველი ხდები.  ამ დროს ბუნების რიტმის, სამყაროს ჯადოსნური ტრანსფორმაციის, რაღაცის დასრულების და ახლის დაწყების მონაწილე მგონია თავი. ეს მართლაც შეუდარებელი გრძნობაა.

და ბოლოს, ვიცი ჩემი მეგობრებიდან ბევრი დარბის და სირბილისას მუსიკასაც უსმენს. ჩემსავით. მეც და ბევრი თქვენგანიც 8 მაისის გარბენისთვის ემზადება. ჰოდა, ვიფიქრე დროში გამოცდილი, ცოტა ძველმოდური power ათეული გამეზიარებინა. ვინ დათვლის, ამ სიმღერებს რამდენი კილომეტრის მუხტი მოუციათ. ტექსტებზე მაინცდამაინც ნუ მომედავებით:)

მაშ, ასე (by order of escalation):

#10 Massive Attack: “Angel”

#9 Conjure One feat. Sinead O’Connor: “Tears from the Moon”

#8: 33a: “L’Aigle”

#7: Alabama 3 “Woke up this Morning”

#6: Michael Jackson: “Beat it”

#5: CCR/John Fogerty: “Run through the Jungle”

#4: Pink Floyd: “Run Like Hell”

#3: Linkin Park: “Points of Authority”

#2: Eminem: Lose yourself

#1: Linkin Park: Wretches and Kings

სექსი, პოლიტიკა და ვიდეო

დღეს პოლიტიკოსების პირადი ცხოვრების ამსახველ ფარულ კადრებს ავრცელებენ; „ოდეერები“ საჯარო უწყებებსა თუ უნივერსიტეტებში მუშაობენ; ოპოზიციური პოლიტიკური პარტიის გენერალურ მდივანს ქალაქის ცენტრში ესვრიან; დაწყებითი კლასების პედაგოგთა უმრავლესობა მინიმალური კომპეტენციების ზღვარს ვერ ლახავს და რა გასაკვირია, რომ ბევრს მართლაც სჯერა – ფაშიზმი, კომუნიზმი და ლიბერალიზმი ერთი და იგივე ბოროტებაა.

ამავე დროს გლობალიზაციამ ახალი შესაძლებლობები მისცა ჭკვიან და მონდომებულ ადამიანებს: დღეს, ისე როგორც არასდროს, ხელმისაწვდომია ახალი ცოდნა, განათლება და ინფორმაცია. საზღვრების მეტმა გახსნილობამ გაზარდა მობილობა და ადამიანებს შეუძლიათ უამრავი ახალი რამის სწავლა და მისი საკუთარი და ქვეყნის სასარგებლოდ გამოყენება. ევროპასთან მეტი კავშირი ქვეყნის განვითარებას ძალიან წაადგება, კარს მომდგარი სავიზო რეჟიმის გახსნა კიდევ უფრო წინ წასწევს ჩვენს ქვეყანას. მაგრამ ეს ფართო, ზოგადი, გრძელვადიანი ტენდენციებია კონკრეტული, ორგანიზებული ანტი-დემოკრატიული და ანტი-სახელმწიფოებრივი მოძრაობების წინაშე და ჯერ კიდევ არსებული პოლიტიკის კეთების საბჭოურ-მაფიოზური წესების ფონზე.

ეს ორი ტენდენცია ქვეყანას ორი განსხვავებული მიმართულებით ექაჩება და არ ვარ დარწმუნებული რომელი იმძლავრებს ისტორიის ამ ეტაპზე: დემოკრატიული დინება თუ რუსული შავრაზმული ნაციონალიზმის და ავტორიტარიზმის ქართული ვარიანტი. მართალია, ევროპასთან უფრო ახლოს ვართ, მაგრამ ასეთ დღეებში მგონია, რომ თანამედროვე ცივილიზაციისგან ასე შორს არასოდეს ვყოფილვართ; ევროკავშირთან ასოცირებული ქვეყანა ვართ, თუმცა რუსეთიც აქვეა და მათი კორუმპირებული იდეოლოგიის ეროვნული მოტივებით მომკაზმველი “რაინდებიც” ბევრი გვყავს. თითქოს მომავალი არჩევნები უფრო კონკურენტული იქნება, მაგრამ ჯერ კიდევ ბევრ აკრძალულ ილეთს ვიხილავთ. ნაპრალი ქვეყნის ფორმალურ მდგომარეობასა და მის რეალურ პოლიტიკურ კულტურას შორის ძალიან დიდია.

არ მინდა ვიყოთ იმის იმედზე, რომ გაიმარჯვებს ის, ვინც უკეთესია. ისტორია ომებში მხარეებს არ ირჩევს და როგორც ნაპოლეონი ამბობდა, ღმერთი იმის მხარესაა, ვისაც დიდი ბატალიონები ჰყავს. მე დიდი იმედი მაქვს, რომ პროგრესის ძალები გადასწონიან საბჭოთა რევანშიზმის იდეოლოგიას, მაგრამ ისიც სინამდვილეა, რომ ამ უკანასკნელის მიმდევარი ხალხი ცოტა არა, ძალიან ბევრია. კარგი იქნება ნათლად გავიაზროთ, რა მომავალი ელის ამ ქვეყანას, თუ ღმერთი იმათ მხარეს აღმოჩნდება, ვისთვისაც ადოლფ ჰიტლერი, იოსებ სტალინი და ილია ჭავჭავაძე ერთი და იგივეა.

 

აბიტურიენტის საკითხავი #2

გამარჯობა! ამ ბლოგს, რა თქმა უნდა, ინტერნეტის საშუალებით კითხულობ. თუ იცი როდის და რატომ შეიქმნა ინტერნეტი? მას შემდეგ, რაც ცივი ომი (მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გაჩაღებული მეტოქეობა საბჭოთა კავშირსა და დასავლეთ სამყაროს/NATO-ს შორის) „ცხელ ფაზაში“ შევიდა, ამერიკელები დაფიქრდნენ იმაზე, რომ ბირთვული (ატომური) ომის დაწყების შემთხვევაში უწყვეტი კომუნიკაციების შენარჩუნება აუცილებელი იქნებოდა. შესაბამისად, გამოიკვეთა დეცენტრალიზებული და ავტონომიური საკომუნიკაციო სივრცის შექმნის საჭიროება, რათა ერთი რომელიმე კომპონენტის დაზიანების შემთხვევაში, კავშირი მთლიანად არ გაწყვეტილიყო. შედეგად გაჩნდა ინტერნეტი, რომლის მეშვეობითაც შენ ახლა აბიტურიენტთა ბაზაში რეგისტრირდები, ცდილობ მოიძიო ინფორმაცია სხვადასხვა უნივერსიტეტის შესახებ, უმეტეს დროს კი, რა თქმა უნდა, მეგობრებთან ჩეთსა და YouTube-ზე მუსიკის მოსმენას უთმობ. ასე გამოვიდა, რომ ყველაზე დიდი და საშიში დაპირისპირება, რაც კი მსოფლიოს ახსოვს, რევოლუციური ინოვაციის საფუძველი გახდა.

თუკი საქართველოში ვინმე მოუთმენლად ელის ევროკავშირთან ვიზების გაუქმებას, ალბათ შენ და შენი მეგობრები ხართ, რადგანაც სულ ადვილად, ყოველგვარი შეზღუდვების გარეშე, შეგეძლებათ აიღოთ ბილეთი და გაფრინდეთ, მაგალითად ბობ დილანის კონცერტზე ამსტერდამში; იქირაოთ მანქანა და ევროპის მრავალი ქვეყანა შემოიაროთ ისე, რომ არც ვალუტის გამოცვლა დაგჭირდეთ და არც გერმანიისა და საფრანგეთის საზღვარზე სავიზო შემოწმება. ყველა ეს სიკეთე დამანგრეველი მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შეიქმნა. ევროპელი ლიდერები მიხვდნენ, რომ კონტინენტზე მშვიდობა მხოლოდ იმ შემთხვევაში დამყარდებოდა, თუკი გერმანია და საფრანგეთი თანამშრომლობით უფრო იქნებოდნენ დაინტერესებულნი, ვიდრე ერთმანეთის განადგურებით. სწორედ ამ მიზნით, 1951 წელს პარიზში შეიქმნა ევროპის ქვანახშირისა და ფოლადის გაერთიანება, რომლის დამფუძნებლები საფრანგეთი, გერმანია, ჰოლანდია, ბელგია, იტალია და ლუქსემბურგი იყვნენ. ამას უფრო ახლო ეკონომიკური კავშირები და სხვა ქვეყნების ამ გაერთიანებაში გაწევრიანება მოჰყვა და აი, მოვედით იქ, სადაც ახლა ვართ. მეორე მსოფლიო ომის შედეგად მიწასთან გასწორებული ევროპა სულ ერთი თაობის ხელში იმდენად მდიდარი და განვითარებული რეგიონი გახდა, რომ მასთან უვიზო მიმოსვლის მიღწევა სხვა ქვეყნებისთვის ეროვნული ამოცანა, წარმატების შემთხვევაში კი საყოველთაო ზეიმის საფუძველია.

გაინტერესებს, გლობალური დაპირისპირება როგორ შობს ისეთ ინოვაციებს, როგორიც ინტერნეტია? შეიძლება ომმა რაიმე კარგი მოიტანოს?! შესაძლოა მიწასთან გასწორებული ქვეყანა სულ რამდენიმე ათეულ წელიწადში მდიდარი, მშვიდობიანი და ყველასათვის მისაბაძი გახდეს? თუ ჩემი წინა ბლოგი წაიკითხე, მაშინ ამაზე პასუხსაც ალბათ უკვე მიხვდი: უნდა ისწავლო ის დისციპლინა, რომელიც ამ მოვლენების საფუძვლებს აგიხსნის – საერთაშორისო ურთიერთობები.

აბიტურიენტის საკითხავი

სირიაში „დასავლეთი“ და მათი არაბი მოკავშირეები ეხმარებიან ასადის ოპოზიციას. ეს ოპოზიცია დიდ წილად გაუგებარი რამეა (სირიის მთავრობა კი დიდი ალბათობით დამნაშავეა კაცობრიობის წინაშე) და შედარებით ზომიერ და ძალიან რადიკალურ ჯგუფებს შორისაა მოქცეული. დასავლეთი ოპოზიციას ეხმარება, მაგრამ ხშირად მისდა უნებლიედ (და სირიის ქაოსიდან გამომდინარე) იმ რადიკალებსაც, ევროპული ქვეყნები მტრად რომ მიაჩნიათ. მეორეს მხრივ, რუსები ეხმარებიან სირიის მთავრობას. რეალურად, დასავლეთი და რუსეთი ერთმანეთის წინააღმდეგ ირიბ ომში არიან. რუსები ევროპის საზღვართან შეიარაღებას ზრდიან და შეერთებული შტატებიც იგივეთი პასუხობს. რუსეთი აქტიურად ცდილობს ევროკავშირის დასუსტებას, მხარს უჭერს რადიკალურ (ანტი-ევროკავშირულ) პარტიებს ევროპის ბევრ ქვეყანაში, ფინანსურად თუ საინფორმაციო კამპანიაში და ამით პრინციპში ევროკავშირის დაშლას ცდილობს. ევროკავშირმა და შეერთებულმა შტატებმა კი ეკონომიკური სანქციები დაუწესეს მას უკრაინაში შეჭრის გამო.

ამასთან, დასავლეთსა და რუსეთს შორის თანამშრომლობა ძალიან მნიშვნელოვანია, მაგალითად ისეთი მნიშვნელოვანი საკითხების გადაჭრაში, როგორიცაა ირანის ბირთვული პროგრამის შეჩერება. საერთაშორისო ვაჭრობის, ბაზრების ღიაობის შენარჩუნება საერთო ინტერესია. ანუ, ერთის მხრივ, მხარეები ერთმანეთთან არაპირდაპირ ომში არიან, ხოლო მეორეს მხრივ, აქტიურად თანამშრომლობენ. უცნაური ამბავია არა?

ეს პოსტი კი იმ ახალგაზრდებისთვის დავწერე, ვინც ახალ ამბებს უყურებს და აინტერესებს როგორ არის შესაძლებელი რომ ასეთი რამეები ხდებოდეს: ერთი და იგივე ქვეყნები თან ერთმანეთს კლავდნენ და თან თანამშრომლობდნენ. კიდევ მათთვის, ვინც ფიქრობს, თუ რა შეიძლება გაკეთდეს იმისთვის, რომ სირიიდან გამოქცეული ამდენი ბავშვი, ქალი და კაცი აღარ იღუპებოდეს ხმელთაშუა ზღვაში. მოკლედ, გუშინ აბიტურენტთა რეგისტრაცია დაიწყო და ეს ბლოგი მათთვისაა. თუკი დაგაინტერესათ, რატომ ხდება ასეთი პარადოქსული ამბები მსოფლიოში უნდა ისწავლოთ მშვენიერი, თანამედროვე, უზომოდ საინტერესო, მრავალფეროვანი და ჩვენი პატარა ქვეყნისთვის ძალიან, ძალიან საჭირო დისციპლინა სახელით „საერთაშორისო ურთიერთობები.“